Jak musisz iść, to idź.
- powiedziała mama błogosławiąc swoim szczerym uśmiechem.

Poczułam dziś swój dom.
Teraz, kiedy powoli zaczynam go opuszczać.

23.07.2004 :: 14:48 ::::::: [host-ip9-225.cr]
open-your-mind
ale zawsze bedziesz pamietac i czuc zapach :)
wiec idzmy...

23.07.2004 :: 13:15 ::::::: [pa8.barlinek.sd]
tylkoja
Ale jeszcze jest czas by to wszystko naprawic:*

23.07.2004 :: 09:49 ::::::: [polsl0-5.rybnet]
Yelonka
jak w gnieździe jesteśy nie widzimy czy jest piękne... a dopiero kiedy wyfruwamy... doceniamy jego urok. :)))

23.07.2004 :: 08:53 ::::::: [polsl0-5.rybnet]
Gabi
już mi się beczeć chce...
myśle,że zachowanie Twojej mamy to nie tylko perspektywa niedługiego bycia ze sobą, teraz przed wyjazdem...
choć wszystko i tak łączy się cudownie w jedną logiczną całość :)
I myśle sobie siorko,ze rozstania dają szanse powrotom, będziecie mieli o wiele więcej do dania sobie nawzajem, kiedy znów się spotkacie :)

23.07.2004 :: 00:01 ::::::: [80.51.253.158]
whisper
"Żegnając przyjaciela nie płacz, ponieważ jego nieobecność ukaże Ci to, co najbardziej w nim kochasz..."

opuszczając dom.. czyż nie jest podobnie..?

23.07.2004 :: 00:00 ::::::: [ownlog.com]
free
Myślę, że poczułaś BRAK domu. Gdy poczujesz DOM, będzie on wszędzie.

22.07.2004 :: 23:32 ::::::: [CAG-EP-dbp-NC03]
freestate
Zawsze doceniasz coś, jak zaczynasz tracić.

22.07.2004 :: 23:31 ::::::: [ownlog.com]
blueeyedsoul
eh, dokladnie to samo chcialam napisac- zawsze doceniamy to co stracimy.. :)

22.07.2004 :: 23:30 ::::::: [ownlog.com]
nieistotne
Jest dobrze...
moze wszystko dzieje się własnie dlatego, ze mamy perspektywe niedługiego ze sobą bycia.

Moze z taką perspektywą trzeba zyć zawsze...?

'spieszmy sie kochac...'

22.07.2004 :: 23:25 ::::::: [is5.telsten.com]
romantyczka
zawsze doceniamy cos kiedy to sie konczy ale bedzie dobrze zobaczysz:)